Zatvaranje Nove zeničke željezare ne predstavlja samo gašenje jednog industrijskog pogona, već simbolično označava kraj jednog razvojnog modela u Bosni i Hercegovini. Posmatrano iz ugla ekonomiste Alekse Milojevića, ovaj događaj nije izolovani incident, nego posljedica dugotrajnog procesa deindustrijalizacije, neuspjele privatizacije i izostanka ozbiljne razvojne politike.
Željezara u Zenici decenijama nije bila samo fabrika čelika. Oko nje su se razvijala radna mjesta, zanati, željeznički transport, građevinarstvo i cjelokupan urbani identitet grada. Kada se takav sistem ugasi, posljedice se ne mjere samo brojem otpuštenih radnika, već i padom lokalne potrošnje, odlaskom stručnih kadrova i slabljenjem domaće proizvodne baze.
Umjesto ulaganja u tehnološku modernizaciju i povezivanja s drugim granama privrede, industrijska preduzeća godinama su bila prepuštena sukobu političkih interesa i tržišnih pritisaka. Zatvaranje željezare zato ne bi trebalo posmatrati kao kraj jedne fabrike, već kao ozbiljno upozorenje. Ukoliko nakon gašenja ne uslijedi plan reindustrijalizacije, prekvalifikacije radnika i stvaranja novih proizvodnih kapaciteta, Zenica rizikuje da izgubi mnogo više od jednog pogona – rizikuje da izgubi svoju ekonomsku funkciju.
„Bosna i Hercegovina, ukoliko želi ekonomski opstanak i razvoj, mora hitno promijeniti vlasničke odnose u strateškim preduzećima. U svim razvijenim zemljama takva preduzeća organizovana su kao akcionarska društva“, ističe Aleksa Milojević.
